7 yıl önce tanıştılar tobb etüde

Yedi yıl önce, o sonbahar. TOBB ETÜ'nün koridorları, kahve kokusu ve onun gülüşü... Sanki dün gibi. Hayatımın rotasını değiştiren her şey, o üniversite kapısından içeri girdiğim an başlamıştı.

“Ne arıyorsun orada, Can? Eskici dükkanına dönmüş burası. Can: Sadece... biraz topluyorum Deniz. Bilgisayarın arkasında ne varsa artık...”

O kitaptı... O dersin ilk haftası. Kalabalık amfilerde aradığım, kaybolduğum o bakış. Yedi yıl. Koca yedi yıl nasıl da sığmış bu eski sayfalara. Her şeyin başladığı o ilk adım...

“Hey, Can? O kitabı öyle tutuyorsun ki sanki kayıp bir hazine bulmuşsun. Yine nerede kaldın zihninde? Can: (Yavaşça başını kaldırır, hafif bir tebessümle) Sadece... biraz eskilere daldım, Deniz. Bu kitap... O günleri hatırlatıyor. Her şeyin başladığı o günü. Deniz: (Gülümser, telefonunu kenara bırakır) Her şeyin başladığı gün mü? Yoksa bir şeyin başladığı gün mü demek istedin? Hani o kişi?”

O kişi... Evet, o kişi. Üniversite koridorlarının, amfilerin, hatta o eski kafenin köşesinde bile izi olan o kişi. Sanki bu kitabın her sayfasında onun adı yazılıydı. Yedi yıl. Koca bir ömür gibi, bir nefes gibi.

“(Gözleri hala kitaba odaklanmış, sesi kısık) Deniz... Biliyorsun kimden bahsettiğini. O ilk ders... O ilk bakış... Her şeyi değiştiren oydu. Deniz: (Gülümsemesi genişler, Canın tepkisini izler) Biliyorum, biliyorum. Hani üniversitenin ilk haftasında, kantinde kahve içmeye giderken çarpıştığınız kız? Tam da o, değil mi? Senin o bütün hayatım değişti dediğin an.”

O çarpışma... Basit bir kaza, bir anlık dikkatsizlik. Ama benim için, hayatımın tüm rotasını değiştiren bir an. Yere dökülen kahve, dağılan kitaplar... Ve o göz göze geldiğimiz, zamanın durduğu ilk an.

“(Gözleri hala uzaklara dalmış, sesi hafifçe yükselir) Evet, o çarpışma... Kantinin kapısından içeri giriyordum, o da siparişini almış, elinde gülümsüyordu. İkimiz de dikkatsizdik. Bir anlık… Pat! Her şey birden oldu. Kahve onun bembeyaz tişörtüne döküldü, kitapları yere saçıldı… Deniz: (Merakla öne doğru eğilir) Ve? Ne tepki verdi? Panikledi mi, kızdı mı? Genelde insanlar... pek hoş karşılamaz böyle şeyleri. Can: (Hafif bir tebessümle) Hayır, Deniz. O... Sadece gözlerime baktı. Ve gülümsedi. O an, dünyanın en doğal şeyiymiş gibi.”

Yedi yıl... Kendi yarattığım bu romantik anı, tüm o zaman boyunca zihnimde inşa ettiğim bu kule, tek bir cümleyle sarsılıyordu. O gülümseme... Yoksa benim görmek istediğim miydi sadece?

“(Hafif bir tebessümle) Hayır, Deniz. O... Sadece gözlerime baktı. Ve gülümsedi. O an, dünyanın en doğal şeyiymiş gibi. Deniz: (Kaşları çatılır, sesi hafifçe alçalır) Gülümsedi mi? Can, sen o kadar dalgındın ki... Bak, ben senin tam arkandaydım, kahve alıyordum. Onun gülümsemesi... Evet, gülümsedi. Ama sana çarpmadan hemen önce elindeki telefonuna gelen mesaja bakıyordu. Ve o mesajı okuyunca... Yüzündeki bütün kan çekilmiş gibiydi. Sen çarpmadan hemen önceydi bu.”