Berserk

Yıkımın ortasında bile, Şahinler'in yüreği tek bir amaç uğruna atıyordu. Komutan Griffith'in keskin zekası, kılıçlarımızın her darbesine rehberlik ediyor, bizi zafere taşıyordu. Ancak bu dünya, zaferin bile beklenmedik fırtınalarla gelebileceğini daima hatırlatır.

“Sol kanat! Daha sıkı basın! Okçular, tepeyi hedef alın! Onları geri püskürtüyoruz! BERAT (kendi kendine mırıldanır): Zafer bizim olacak... Ama bu kolay olmayacak. BERAT (kükreyen canavarı görünce): Ne?! Bu da neyin nesi?!”

Canavarın dehşeti çığlıklarla yükselirken, Komutan Berat'ın kalbinde sadece tek bir emir yankılanıyordu: Kalkan Ol! Hiçbir canavar, Şahinlerin liderine zarar veremezdi.

“BERAT (kükreyerek): Griffithi koruyun! Önüne geçin! Şahinler, kalkanlarınızı kaldırın! Canavarı durdurun! O geçemeyecek! ASKER 1: Emredersiniz Komutan!”

Canavarın dehşeti kalkanlara çarptığında, toprağın ta kendisi bile inledi. Ama Şahinler, tıpkı sarp bir kaya gibi, sarsılmaz bir iradeyle duruyordu. Her bir askerin yüreğinde, korkuyla birlikte, yoldaşları ve komutanları için sarsılmaz bir adanmışlık vardı. Bu, sadece bir savaş değil, bir aileydi.

“BERAT (dişlerini sıkarak, kükrercesine): Sıkı tutun! Geçemez! Asla! Bu canavar, Komutan Griffithe yaklaşamayacak! ASKER 3 (nefes nefese, kalkanını zorla tutarak): Gücü... inanılmaz, Komutan! Ama... duracağız!”

Canavarın muazzam gücü kalkanları paramparça etmeye ramak kala, beklenmedik bir acı Berat'ın göğsünü dağladı. Kaderin en karanlık armağanı, bu anda kendini gösteriyordu; bir kurtuluşun, belki de bir lanetin tohumu olarak.

“BERAT (dişlerini sıkarak, acıyla): Ahh! Ne... ne oluyor?! Göğsüm... yanıyor! ASKER 2 (canavarın diz çöküşünü görünce şaşkınlıkla): Komutan... canavar... o... diz çöküyor! BERAT (kendi kendine, beherite ve canavara bakarak, dehşet ve şaşkınlık karışımı bir sesle): Bu... bu kolye... onu... onu kontrol mü ediyor?”

Berat'ın avucundaki lanetli mücevher, yalnızca canavarı değil, onun en derin düşüncelerini de yönlendiriyor gibiydi. Bu güç, zaferin ötesinde bir bedel taşıyor gibi görünüyordu. Kalbinde, bu yeni bağın getirdiği korku ve sorumluluk arasında ince bir çizgi vardı.

“BERAT (kendi kendine, Beherite ve canavara bakarak, dehşetle fısıldar): Bu... bu kolye... sanki... benimle konuşuyor. Ya da... ya da canavar... benim düşündüklerimi biliyor gibi. GUTS (kılıcını yere sabitleyerek, dikkatle): Berat... İyi misin? O şey... ne yapıyor sana? GRIFFITH (atından inip yavaşça yaklaşarak, gözleri Beheritte): İlginç bir dönüşüm. Bize... bu gücün kaynağını açıklayabilir misin, Komutan Berat? BERAT (eliyle Beheriti hafifçe sıkarak, kararsız ve tedirgin): Bilmiyorum... Komutan. O... o beni seçti sanırım. Ama... bu gücün ne anlama geldiğini... ya da nasıl kullanacağımı bilmiyorum.”

Lanetli mücevherin fısıltıları artık yalnızca bir tehdit değil, aynı zamanda baştan çıkarıcı bir yol göstericiydi. Kaderden, şanlı bir yoldan ve anlatılmamış bir güçten bahsediyordu. Berat, böyle hediyelerin daima bir bedel istediğini bilerek, soğuk bir korku ile tuhaf bir cazibenin karıştığını hissetti.

“BERAT (eli Beheriti sımsıkı kavramış, gözleri dalgın): O... o bana bir şey gösteriyor. Bir yol... bir geçit... sanki... ileride bizi bekleyen bir tehlikeden kurtuluş gibi. GUTS (Beherite şüpheyle bakarak): Bir yol mu? O şeyin gösterdiği bir yol asla iyi bir sonla bitmez, Berat. Dikkatli ol. GRIFFITH (Beratın yüzündeki ifadeyi süzer, Beherite dönmeden): Bazen en büyük fırsatlar, en beklenmedik kılıkta gelir, Guts. Berat, bu yol nereye gidiyor? Ne vaat ediyor? BERAT (sesi titrek, canavara doğru hafifçe işaret eder): Bir dağ geçidinden bahsediyor... Hani şu kapalı olan, kimsenin geçemediği... Orayı açabileceğimizi... ve böylece yolumuza devam edebileceğimizi söylüyor. Ama... karşılığında ne isteyecek, bilmiyorum.”

Lanetli mücevherin fısıltıları artık yalnızca bir yol göstermekle kalmıyor, aynı zamanda eski bir sırrı, nesillerdir mühürlenmiş karanlık bir bedeli de açığa vuruyordu. Berat, kalbinde yükselen dehşetle, önündeki seçimin sadece bir geçit açmaktan çok daha fazlası olduğunu idrak etti.

“GRIFFITH (sakin ama delici bir sesle): Peki, bu geçit nasıl açılacakmış Berat? Beherit bunun için tam olarak ne talep ediyor? BERAT (eli titreyerek Beheriti sımsıkı kavrar, yüzünde dehşetli bir aydınlanma): O... o bir kurban istiyor, Komutan. Ama... bir can değil. Geçidin kendisinden bir parça... Asla geri alınamayacak bir şey. GUTS (Dragonslayerının kabzasına uzanır, şüpheyle): Geçitten bir parça mı? Ne demek bu? Bir kayayı mı keseceğiz? BERAT (gözleri büyümüş, Beheritin kırmızı ışığında parlar): Hayır... Daha fazlasını. O... o bu dağ geçidini yüzyıllardır koruyan eski bir büyüyü istiyor. Ve o büyü... nesillerdir süren bir kan bağıyla mühürlenmiş... Onu yok edersek... geçit açılacak. Ama sonsuza dek lanetlenecek.”

Lanetli mücevherin açlığı, sadece sihirle sınırlı değildi; bir aracıya, bir damara ihtiyaç duyuyordu. Berat'ın çaresiz kavrayışında, isteksiz ama adanmış bir enstrüman buldu.

“GRIFFITH (gözlerinde ince bir parıltı): Peki, Komutan Berat, bu eski bağı koparmaya, Şahinlerin önündeki engeli kaldırmaya istekli misin? GUTS (dişlerini sıkarak, Beherite öfkeyle bakarak): Bu bir fedakarlık değil, Berat! Bu bir tuzak! Sakın dinleme o şeytanı! BERAT (eli Beheriti sımsıkı kavramış, gözleri Griffithe takılı, kararlılıkla ama sesi titrek): Eğer bu... sizin yolunuzu açacaksa Komutanım... Eğer Şahinleri zafere taşıyacaksa... o zaman...! BERAT (kükreyerek, acıyla): ASASAAAAAAAAAAAA!”